jonaOverweging bij Jona 3, 1-10 en Marcus 1, 14-20

De profeet Jona is een interessante figuur. U kent denk ik het verhaal over hem wel in grote lijnen. Hij krijgt de opdracht om in het oosten de heidense stad Ninive tot bekering te brengen. Die stad is nu een ruïne vlakbij Mosoul in Irak, de stad waarom onlangs zo zwaar gevochten is. Eerst wil Jona niet. Hij vlucht de andere kant op, naar het westen, scheept zich in en komt in een storm terecht. Als zijn reisgenoten in de gaten krijgen dat hij op de vlucht is krijgt hij de schuld van de storm en gooien ze hem overboord, waarna hij opgeslokt wordt door een grote walvis. En die walvis spuwt hem weer op het stand. Uiteindelijk gaat hij alsnog naar Ninive, en tot zijn verbazing gehoorzamen de mensen van hoog tot laag aan zijn oproep tot bekering. Onwaarschijnlijk dat het allemaal zo gebeurd is, maar daar gaat het niet om. Iemand heeft dit verhaal geschreven om daarmee mensen aan te denken te zetten over hun leven. Met dit verhaal laat hij zien hoe belangrijk het is dat je gehoorzaam bent aan wat je ontdekt als je roeping in je leven. Niemand is gehouden aan het onmogelijke. Maar andersom ken ik ook heel veel mensen, waaronder mezelf, die heel gelukkig zijn omdat ze precies datgene zijn gaan doen waarvoor ze ontdekten in de wieg gelegd te zijn. Als je met vallen en opstaan dat spoor trouw blijft, dan maak je naar mijn ervaring ook een groei door. In mijn leven heb ik nogal eens het gevoel gehad dat ik precies kreeg aangereikt wat ik net nodig had. Ook tegenslagen horen daarbij, want daar ben ik erg van gegroeid.

© 3eenheidparochie 2012 - 2018          --- disclaimer --- ↑ Top