Overweging bij Spreuken 9, 1-18 en Matteüs 25, 1-13

We hoorden zojuist over Vrouwe Wijsheid en over vijf wijze meisjes met gevulde olielampen. Veel positieve vrouwelijke energie vandaag. Wat is de wereld zonder deze energie! Dat wist de Schepper al vanaf het begin. In hoofdstuk 8 van het boek Spreuken staat tenminste dat God als eerste Vrouwe Wijsheid schiep. Zij was zijn lieveling, een bron van vreugde, elke dag opnieuw, zo staat er. Vreugde is de grondtoon van scheppend bezig zijn. Zo is het voor de Schepper, maar zo kan het ook voor ons zijn. Als Vrouwe Wijsheid maar toegang krijgt tot onze ziel, tot de bron waaruit wij proberen te leven.

wijsheidHet valt me op de katholieke geloofsgemeenschap en uw gemeente op twee terreinen intensief samenwerken. Het ene is de diaconie; de samenwerking in een steeds actiever wordend Diaconaal Overleg IJsselstein. Het andere terrein is de laatste tijd dat van de christelijke meditatie. Marion Korenromp en Irene van der Meulen leiden samen groepen, die snel volgeboekt zijn. Het zijn twee soorten activiteit die erg van elkaar verschillen. Bij diaconie treedt je naar buiten; bij meditatie ga je naar binnen. De beweging is de andere kant op, maar beide bewegingen hebben elkaar broodnodig. Door voldoende bezinning loop je jezelf minder gauw voorbij. En door inzet voor de samenleving in het klein en in het groot krijgt ons leven meer betekenis. Toen ik veertig jaar geleden voor het eerst in Taizé kwam, werd daar gesproken over “lutte et contemplation”, strijd en aanbidding. Vanuit de lezingen van vandaag zou je kunnen zeggen: vrouwe Wijsheid krijgt de ruimte, is onze muze, helpt ons scheppend bezig te zijn, als steeds opnieuw zoeken naar een goede balans tussen actie en contemplatie, tussen inzet en bezinning.

Bij Kollossenzen 1,3-4.9-14 en Matteüs 9, 18-26

Al meer dan dertig jaar mag ik uitvaarten doen in parochies, dus ik heb heel wat gesprekken gevoerd met familieleden. Ook de afgelopen 19 jaar hier rond deze kerk. Laatst zei ik in het pastoraal team dat ik me één uitspraak van Wim Heuver nog goed herinner. Hij zei ooit: “Buig altijd diep voor het geloof van de mensen”. Bij de voorbereiding van een uitvaart is dat niet zo moeilijk. Want ook al hebben kinderen of kleinkinderen de kerk heel weinig van binnen gezien; het geloof van de oudere generatie in een leven na de dood werkt nog heel lang door in het nageslacht. Dat geloof is wel kwetsbaar en wordt vaak in heel algemene woorden omschreven. “Er moet wel iets zijn” of “Opa is achter de sterren”. Daar kan ik als pastor van alles van vinden. Maar ook dan wil ik buigen voor het aanwezige geloof. Het is tenslotte zoveel meer dan “dood is dood”. Er spreekt in ieder geval een verlangen uit naar het licht van de hemel; een licht waarin we onze dierbaren willen zien, en ook een licht dat we zo nodig hebben in de duisternis van ons eigen verdriet.

© 3eenheidparochie 2012 - 2017          --- disclaimer --- ↑ Top